«Το παιδί μου δεν τρώει, να δώσω βιταμίνες;» - Η παιδίατρος καταρρίπτει τον μύθο «μαγικού χαπιού»

«Το παιδί μου δεν τρώει. Να του δώσω βιταμίνες;». Πρόκειται για μια ερώτηση που ακούω τόσο συχνά στο ιατρείο, που ειλικρινά σκέφτομαι να την κάνω trending hashtag.

H παιδίατρος Αρετή Μανιώτη, κάθε εβδομάδα δίνει στο flash.gr συμβουλές σε γονείς για κρίσιμα θέματα που αφορούν τα παιδιά τους.

Πολλοί γονείς καταφεύγουν στις βιταμίνες ελπίζοντας σε ένα «θαύμα» που θα ανοίξει την όρεξη του παιδιού. Όμως, η αλήθεια είναι διαφορετική: οι βιταμίνες δεν ανοίγουν την όρεξη και σίγουρα δεν έχουν τη δύναμη να μετατρέψουν το «δεν θέλω μπρόκολο» σε «μαμά, θέλω κι άλλη κινόα».

Πότε είναι πραγματικά απαραίτητες;

Αν ένα παιδί καταναλώνει έστω και μικρές ποσότητες από κάθε βασική κατηγορία τροφών, συνήθως δεν χρειάζεται κανένα συμπλήρωμα. Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις όπου οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί, όπως:

• Σε περιπτώσεις πολυπεριορισμένης διατροφής (π.χ. χορτοφαγία χωρίς σωστό σχεδιασμό).
• Όταν ένα παιδί αποκλείει ολόκληρες ομάδες τροφών.
• Σε πρόωρα παιδιά ή παιδιά με χρόνια νοσήματα.
• Όταν υπάρχει διαπιστωμένη έλλειψη, όπως για παράδειγμα στη βιταμίνη D ή στον σίδηρο.

Σε κάθε περίπτωση, δεν δίνουμε βιταμίνες «για να είμαστε σίγουροι», αλλά μόνο όταν υπάρχει ιατρικός λόγος και σχετική σύσταση από τον παιδίατρο.

Το «μαγικό χάπι» βρίσκεται στο πιάτο

Πρέπει να καταλάβουμε ότι η λύση δεν βρίσκεται στο φαρμακείο, αλλά στο τραπέζι μας. Τα παιδιά δεν γεννιούνται καλοφαγάδες. Γίνονται όταν το τραπέζι σταματά να είναι «πεδίο μάχης» και μετατρέπεται σε έναν χώρο εξερεύνησης.

Τι χρειαζόμαστε;

1. Χρώμα και ποικιλία στο πιάτο.
2. Επαναλαμβανόμενη έκθεση στις τροφές (ξανά και ξανά, χωρίς πίεση).

Ο στόχος μας δεν είναι να μεγαλώσουμε παιδιά που τρώνε «τέλεια», αλλά να διαμορφώσουμε μελλοντικούς ενήλικες που έχουν μια υγιή και ισορροπημένη σχέση με το φαγητό. Ας επενδύσουμε, λοιπόν, στην υπομονή και στην ποικιλία των τροφών, αφήνοντας τις βιταμίνες μόνο για τις περιπτώσεις που είναι πραγματικά αναγκαίες.